5 wijze lessen, geleerd als leidinggevende

Sinds vorige week ben ik leidinggevende af. Na 3 jaar leiding te hebben gegeven aan een klantcontactteam mag ik nu gaan kijken hoe het jasje van marketeer mij bevalt. Een mooie (tijdelijke) kans om te ontdekken waar mijn talenten het meest tot zijn recht komen. In 3 jaar kan je veel leren. Een team dat met 300% groeide (in aantallen) en niet zelden het meest tevreden team bleek te zijn. In 3 jaar leidinggeven komen er vele situaties voorbij en toch kon ik nog dagelijks verrast worden. Een van de meest heftige weken was wel de week waarna ik deze blog opende met dit bericht maar er gebeurde veel in 3 jaar. Bijzondere situaties waarvan velen wel een blog waard waren maar ook net zo vaak had dit alleen gekund als het een anonieme blog was geweest.

Op die 3 jaar ben ik trots. Er staat een team dat veel voor elkaar over heeft, veel plezier maakt tijdens het werk en een team met een mix van bijzonder mooie mensen. Wat ik allemaal geleerd heb in die 3 jaar is teveel om te delen maar er zijn 5 lessen die ik graag deel: Lees verder

De ommekeer…

Zo heel af en toe komt er zelfs in een whatsapp-groep met louter mannen iets naar boven dat briljant is. Niet een uitvinding of iets waar over nagedacht is maar briljant in eenvoudige vorm en even vaak niet zelf verzonnen. Voor de vrouwelijke lezers, een whatsapp-groep met mannen gaat nergens over.
Lees verder

Hulde voor de spray van Wilders

Een mooie open brief aan die ene mevrouw, die mij opviel in een paar minuten aandacht voor Geert in het NOS-journaal, beschrijft mooi hoe Geert zijn aanpak vol tegenstrijdigheden zit.

Normaal kijk ik niet als er aandacht besteedt wordt aan Geert. Hij vraagt steeds om aandacht en iets in mij roept weerstand op om Geert te geven wat hij wil. Maar als het dan in combinatie is met Spijkenisse is kijk ik toch even. Een menselijke tik, kijken of ik een bekende zie. Wie weet zie ik die ene man uit de buurt wel opgepakt worden, je weet maar nooit.

Geert kwam naar Spijkenisse, waarom Spijkenisse weet ik niet. Misschien is hij populair daar, ik heb geen idee al ben ik best benieuwd hoe team Wilders, waarschijnlijk bestaande uit Geert, de heer Wilders en de partijleider, tot dit soort keuzes komt. Geert kwam verzetsspray uit delen. Dat is eindelijk een goed initiatief. Te vaak worden vrouwen lastiggevallen door mannen met verkeerde bedoelingen. Dat zijn voornamelijk geen vluchtelingen maar Geert kan timen, inspelen op een actueel thema, angst zaaien en braaf knikt iedereen mee.

Google er maar even op los, misbruik en aanranding is echt niet iets wat pas speelt sinds de vluchtelingenstroom op gang is gekomen en die spray is hard nodig. In datzelfde stukje van het NOS-journaal werd het beeld mooi bevestigd. De ironie spatte van het scherm, Geert op een markt met zijn spray, trouwe fans die blij zijn dat hun vrouwen beschermd worden tegen die vluchtelingen zonder respect voor vrouwen, eindelijk waren hun vrouwen veilig.

Vrouwen die dat anders zagen? Vrouwen die feilloos door de doorzichtige truc van Wilders heenprikte? Daar wist een Wildersfan een oplossing voor. Met zijn kind op zijn arm schreeuwde hij het uit: ze moesten een piemel krijgen. Een mooier moment om de spray te demonstreren was er niet.

image

Brabants fruit op geheime missie

Stel je voor, je bent 12 jaar. Je logeert bij je beste vriend in het voor die leeftijd behoorlijk verre Uden. Uden een plaats in Brabant die vanuit het Rotterdamse een uur rijden is. Stel je voor, je bent 12 jaar, logeert een week in Uden en je gaat naar de bioscoop. Dat is als 12-jarige niet meer heel bijzonder maar vooral een leuk uitje. Uden had geen bioscoop en dus gaan de ouders mee. Niet geheel onvrijwillig want we gingen niet zomaar naar een film. We gingen naar James Bond.

Lees verder

Het is traditie!

De titel van dit stuk doet bij velen ongetwijfeld al gedachten en emoties oproepen. Het is al eind september en de discussie over Piet barst los. In deze tijd ben ik vooral blij dat ik geen schoolbestuur of burgemeester ben, ik kan me niet veel momenten herinneren dat ik wel blij zou zijn als ik in zo een rol zat maar nu de voorbereidingen voor het Sinterklaas-feest er aan komen heb ik medelijden met deze mensen. Wat je ook doet, je doet het fout in ogen van de ene kant of de andere kant. Een middenweg wordt niet getolereerd. Je houdt Piet in stand: de ene kant vind je een held, de andere kant een conservatieveling. Je past Piet (een klein beetje) aan (lees: oorbellen weg en rode lippen weg) en je bent een held voor de 1 en een schande voor de ander. Een goede beslissing is er niet, het lijkt mij geen makkelijke keuze.

Lees verder

Maarten

enige weken geleden stond er in een krant een oproep. Stuur jouw ervaring met dementie in en maak kans op het bijwonen van de boekpresentatie van Hugo Borst. Zo gezegd, zo gedaan. Verhaal geschreven en ingestuurd. Helaas bleef de prijs uit maar ik deel het verhaal graag hier

Maarten
Van de verhalen kende ik het. Het scheen moeilijk te zijn om iemand zo te zien aftakelen. Niet meer herkend te worden en je constant zorgen te moeten maken. Als je het uit de context haalt en niet vies bent van cynisme en donkere humor was het bovenal ook grappig. Zo hebben wij thuis al meerdere malen gelachen om het verhaal van de moeder van mijn schoonmoeder. Ze was jarig en er was een heel weekend weg geregeld, cadeaus, liedjes en alles erop en eraan. Slotsom: Op maandag is oma enigszins verdrietig dat er niks voor haar verjaardag gedaan is. Op dat moment was ik nog geen onderdeel van de familie maar de verhalen zijn mij bekend.

Mijn eerste ervaring met Alzheimer herinner ik nog goed. Ik besef me dat die vorige zin er 1 is  met een tegenstrijdigheid van jewelste maar dat terzijde. Ik was aan het lezen, plots kreeg ik het bericht dat Maarten Alzheimer heeft en vielen er vele stukjes op zijn plaats. Al die vergissingen, de verwarringen, steeds weer zich excuserend voor kleine dommigheden en die lege blik als hij geconfronteerd werd met zijn vergissing. Het werd steeds pijnlijker om Maarten te zien aftakelen en de pijn te voelen die hij ongetwijfeld ook voelde. Verwarrend, omdat ik nooit wist in welke staat ik hem zou aantreffen. Na een ongeplande winterse wandeling zonder jas kreeg hij verzorging. Maar de aftakeling ging sneller dan dat de winter verdween. Een heftige ervaring om dit bij iemand te zien en te voelen gebeuren. Complete radeloosheid en frustratie bij hem, ik voelde met hem mee. Het einde is al bepaald en de weg er naar toe leek wel alsof we zonder rem in een vrachtwagen heuvel af rolde. Steeds sneller, de dood tegemoet. Je voelt het aankomen maar het is toch onverwachts als het zo ver is. Maarten was Maarten niet meer en ik besefte me nu pas hoe erg Alzheimer is. Ik bedankte Bernlef voor dit inzicht, sloeg “Hersenschimmen” dicht en hoop dat dit mijn enige ervaring met Alzheimer blijft.

Hoeveel is 3 keer 32?

Locatie : de auto
Bestemming: huis
Hoofdrolspelers: Eva en haar vader.

Dat is 96, Eva

Sooooo… dat is echt veel!

Hoe kom je op die som?

Nou, toen jullie op vakantie waren ging ik 3 foto’s laten zien op school van de bruiloft. Toen wilde ik ze aan alle kinderen uit de klas laten zien.. maar dat duurt dan 96 seconden
dat was zeker te lang?

Jaa, toen heb ik het maar gewoon aan de groepjes laten zien

Stel je eens voor dat jij de 156 foto’s van gisteren allemaal aan de klas moet laten zien

Whahahahahha.. dat kan helemaal niet dat duurt de hele dag

We gaan wel van een aantal foto’s een boek maken

Mag ik dan ook helpen? Dan moeten we ook de titel op de voorkant zetten

Dat is wel een goede ja, hoe zullen we het boek dan noemen?

Eeeeeh.. even denken… Nou, dan noemen we het “Zo, moet je trouwen”

Ja, dat is wel een goede titel

en dan kunnen we het boek aan iedereen verkopen die we kennen en dan weten ze ook hoe ze moeten trouwen. Dan moeten we alleen wel veel erbij schrijven

Maar hoe doen we dat dan? Dan moeten we wel veel boeken hebben

Nou, dan schrijven we toch gewoon heel veel boeken, bij het eerste boek moeten we dan wel lang nadenken over wat we schrijven, maar die andere kunnen we dan gewoon overschrijven

Oh ja, dat is wel een goede ja

Ja, en als we dan heel veel boeken verkopen en dan ziet iedereen hoe je moet trouwen en dan zijn wij rijk

Goed idee! Waar zullen we ze dan verkopen?

Nou, we zetten gewoon een tafel in onze kamer en daar leggen we de boeken op en dan kan iedereen die bij ons op vesite (geen tikfout maar foenetisch) komt kan het dan kopen en dan weten ze allemaal hoe ze moeten trouwen.

(Ik geniet en vind het prachtig)

Tienvoudige recensie

Er zijn teveel goede boeken om ze allemaal te lezen en als ik een goed boek lees ben ik geneigd om meer van dezelfde schrijver te lezen. Dat verhoogt de kans op het lezen van opnieuw een goed boek maar het verkleint de kans op het ontdekken van een andere schrijver die het verdient dat zijn boeken gelezen worden. Als kado vraag ik dan ook graag of de potentiele gever een boek wil uitkiezen waarvan hij of zij denkt dat het bij mij past.

In een poging om tot een besluit te komen wat mijn volgende boek zou worden besloot ik dat het tijd werd voor klassiekers. Het zijn niet voor niets klassiekers geworden dus het moet wat zijn. Het liefst Nederlandse literatuur omdat een boek in zijn originele taal het mooist is en mijn Engels is vrees ik niet goed genoeg om de diepgang te begrijpen. 15 seconden Google en tadaaaaa… De top 10 NL literatuur op Wikipedia is gevonden.

Lees verder

Morgen heb je mijn naam

Morgen ben je echt van mij. Zo voelt het voor mij. Niet in de hebberige of bezitterige zin maar gewoon zoals het er staat.

De nuchtere benadering is dat het 1 dag leuk is en verder alles hetzelfde is maar zo voelt het niet. Het voelt als de laatste echte stap. De stap die ons definitief bindt. 1 familienaam, geen twijfel meer bij hoe ik je moet beschrijven in gesprekken met derden. Vaak zei ik al “mijn vrouw” maar het voelde niet zo. Morgen mag ik het echt zeggen. Jij bent mijn vrouw.

Morgen ben ik echt van jou. Al dragen we dan mijn naam. Zo voelt het wel. Ik ben dan jouw man. Wat ben ik trots als ik je dat straks hoor zeggen. Jouw man, dat heb ik goed voor elkaar.

Morgen worden er ongetwijfeld mooie woorden gesproken, morgen komen er emotionele momenten en worden er mooie verhalen verteld. Over ons. Hoe we elkaar hebben leren kennen, hoe we 2 prachtige kinderen groot brengen en hoe we met zijn vieren 1 mooi gezin zijn.

Misschien verandert er morgen op het oog maar weinig maar na morgen zijn we geen vriend en vriendin. Geen “ik heet Langstraat en de andere 3 Verhart” Geen verkering, partnerschap en niet meer verloofd. Niets van dat alles.

Vanaf morgen ben jij mevrouw Verhart.

image

en toch moest ik lachen..

Ik beschouw mijzelf graag als een weldenkend persoon. Iemand die zich in kan leven in de ander, iemand die de grotere belangen kan zien en ik zie mezelf zeker niet als een haatdragend persoon. Zo ook als Feyenoordsupporter. De naam Ajax kan ik prima uitspreken en als het achterneefje van de buurjongen van de oom van een echte Ajax-man door Feyenoord gecontracteerd wordt schiet ik niet gelijk in de stress door te gaan schreeuwen dat één van “hunnie” niet welkom is.

Lees verder